1. təkcə mənmi bacarmıram deyə düşündüyüm bir şey...
Hələ vəfat edən sənə yaxın olan birinin ən doğmasıdırsa, işlər lap çətinləşir, nə deyəcəyini bilmirsən. Ruhu şad olsun? Başınız sağ olsun? Ağlama demək olmur, indi ağlamasın bəs nə vaxt ağlasın? itirdiyi şəxsi bir də görməyəəcək, geriyə ancaq xatirələr qalacaq.
Son 2 ayda yaxın tanışlardan 3 nəfər atasını itirib.
ilk vəfat edən donor olaraq qan verdiyim birisi idi, qızıyla tanış idim. Qızı zəng elədi ki, qurban olum atamın halı pisdi, təcili qan lazımdı. Rayonda idim və ən son qan verdiyimdən 2 ay keçmişdi hələ, alınmayacaqdı. Sonra donor tapıldığını dedi, amma 2 gün sonra storysində paylaşdığı şəkilləri görəndə qanım dondu. Qızın acısı, fəryadı yazılarda idi. "Ata, qayıt gəl nə olar, nəfəs ala bilmirəm..." başınız sağ olsun yaza bildim ancaq. Başqa nə deyə bilərdim ki?
Və keçən ay otaq yoldaşımın atası iş yerində elektrik vurmasına görə dünyasını dəyişdi. Gözlənilməz ölüm xəbərləri insanı yıxır... elə pozitiv birinin necə çökdüyünü izah etmək mükün deyil. Telefonu əlinə götürüb başsağlığı vermək olmur, cümlələr adamın boğazında düyünlənir.
Və bu gün, universitetdən yaxın tanışımın atası Polkovnik Şahin Mirzəyev məlum qəza nəticəsində dünyasını dəyişdi... "niyə mənə bu qədər güvənib tərk edib getdin ata?" deyə fəryad edir. belə dərdi anlayacağımı düşünmürəm heç... insan ölümü ancaq yaxında hiss edə bilir. Başınız sağ olsun yazmaqdan başqa əlimdən heç nə gəlmir, ürəyimdə nə qədər pis olsam da.
(Başlıqla tam əlaqəli olmadı, fikir verməyin)